Skip to main content
De 10 Grootste Cultuurverschillen Tussen Nederland En Engeland (En Hoe Wij Daarmee Omgaan Elke Dag) || The London Tester

De 10 Grootste Cultuurverschillen Tussen Nederland En Engeland (En Hoe Wij Daarmee Omgaan Elke Dag)

Voordat we naar Londen verhuisden hadden we niet gedacht dat er zoveel cultuurverschillen tussen Nederland en Engeland zouden zijn! Londen is toch net zoiets als Amsterdam zou je denken, maar dan ietsje groter, of niet? 

 
Nou, niet dus!
 
We wonen inmiddels bijna vier jaar in Londen en zijn er door vallen en opstaan toch echt wel achter dat er een aantal grote verschillen tussen Nederland en Engeland zijn op het gebied van gedrag van mensen en gewone dagelijkse bezigheden. En dan hebben we het niet eens over het rijden aan de ‘verkeerde kant’ van de weg, het dragen van schooluniformen of nog steeds niet overal van het begrip mengkranen gehoord te hebben (het is een ding).
 
Nee, vandaag delen we de verschillen met je waar we zelf het meeste aan moesten wennen en waar de Britten waarschijnlijk ook het meeste aan ons moesten wennen, om heel eerlijk te zijn: 

 

De 10 Grootste Cultuurverschillen Tussen Nederland En Engeland (En Hoe Wij Daarmee Omgaan Elke Dag) || The London Tester

10 Cultuurverschillen tussen Nederland en Engeland

 

01. Hollandse Directheid

Ja, ja, we weten het, Hollanders zijn direct. Maar nee mensen, je hebt nog niet half door hoe direct je bent voordat je hier een tijdje gewoond hebt, geloof me. Engelsen vertonen soms echt fysieke angst als je ze recht in het gezicht zegt dat iets je niet bevalt. Ze weten gewoon echt niet hoe ze daar op moeten reageren, behalve dan door heel veel sorry zeggen (zie punt #2). Dit is namelijk iets wat een echte Brit NOOIT (uitzonderingen daargelaten natuurlijk) zou doen.
 
Niet dat Britten geen mening hebben, zeker niet, maar je moet er soms even op wachten om die, onder veel wikken en wegen, te horen te krijgen. Een echt direct antwoord is hier vrijwel onmogelijk. Bereid je dus maar vast voor op een hoop (wat wij zien als) ‘draaikonterij’ en (nogmaals, vanuit onze visie) ‘achterbaksheid’. We begrijpen echt wel dat het komt omdat Britten gewoon altijd oprecht beleefd willen zijn, maar kom op mensen! Durf te leven af en toe!
 
Britten bedoelen regelmatig iets anders dan wat ze zeggen, dus ga er dus nooit zomaar vanuit dat als je iets met iemand afspreekt dit ook doorgaat als je daar niet uitdrukkelijk om gevraagd hebt. Of dat iedereen na een vergadering ook echt gaat doen wat hij/zij afgesproken heeft. Het is even wennen en zeker frustrerend voor de directe Nederlander die graag de daad gelijk bij het woord gevoegd ziet (ok, lees hier maar: ik), maar dan weet je het vast als je net zo ongeduldig en een flapuit bent zoals ik…
 
 

 
 

02. I’m So Sorry!

De Engelsman is altijd ‘sorry‘ voor iets. Of het nou zijn schuld is of niet. Als je hier bewust op gaat letten lach je je kapot, maar je hoort hier de hele dag door ‘sorry‘, ‘excuse me‘ en ‘pardon me‘ en stiekem is dit ook wel een klein beetje om gek van te worden. Maar wij worden dan ook wel vrij snel gek van dingen hoor. Nick heeft zichzelf al sinds week 3 bijvoorbeeld voorgenomen zich helemaal nergens meer voor te verontschuldigen en zegt alleen nog maar ‘bedankt’. Mensen gaan soms maar met een grote boog om hem heen. Niet zonder sorry te zeggen, natuurlijk. 
 
Het ‘sorry zijn’ heeft natuurlijk een beetje met het confrontatie-vermijdende gedrag te maken waar we bij punt #1 over schreven, want door het verontschuldigen lijken de Britten zich vast voor alles dat eventueel komen gaat in te dekken. Je kunt hier iemand expres keihard voor de voeten lopen en nog ‘sorry’ te horen krijgen, maar dan betekent het meer ‘sorry – you shit squirrel‘, maar dat deel hoor je dan niet. In Nederland zou je toch minstens een paar keer hardop ‘kijk eens uit je doppen!’ naar je geslingerd krijgen. Maar misschien vertaalt dat hier gewoon niet zo lekker (‘look out of your bottlecaps!’ of misschien ‘look out your lids!’), weet ik veel.
 
 

 
 

03. Bemoei je met je eigen zaken

Op de eerste twee puntjes aanhakend, denk ik ook echt dat de Nederlandse mentaliteit van het zich overal mee willen bemoeien iets is dat in Engeland ook bijna niet bestaat. Zeker in Londen, waar gewoon teveel mensen dicht op elkaar wonen is het motto juist eerder ‘blijf zoveel mogelijk uit de buurt van anderen, de kans is aanwezig dat ze je bijten’. Of iets in die trant. 
 
Zo kijk je tijdens de spits in de metro liever niemand recht aan, knoop je geen gesprekje aan met wildvreemden en zeg je zeker niet dat iets dat een ander doet je op de een of andere manier niet bevalt of beter kan.
 
We hebben nu in drie verschillende huizen gewoond en nergens hebben nieuwe buren zich ooit aan ons voorgesteld, groeten van mensen gaat maar mondjesmaat en zelfs de buschauffeur zegt niemand hier gedag! Ik ga altijd graag tegen de stroom in en doe dit dus altijd wel, maar het is me in het laatste geval nog niet gelukt een reactie te ontlokken. Maar de aanhouder wint, ik weet het zeker!
 
 

 
 

04. Op Tijd Komen

Hoe weet je tijdens een feestje wie de Hollander is? Jep, dat is degene die er als eerste was.
 
Vaak nog voordat de persoon die de uitnodiging stuurde er zelf is.
 
Story of my life.
 
Ik weet niet of het mijn eigen autisme is of dat het echt iets Hollands is, maar ik kan dus gewoon niet te laat komen. Ja voor belangrijke dingen zoals vluchten en examens, daar mis ik nog wel eens een bus voor, maar voor sociale evenementen lukt het me, wat ik ook doe, nooit aan te komen voor de rest hier in Engeland, haha.
 
In Londen is het verkeer altijd zo druk dat het hier ook niet altijd in te schatten is hoe laat je ergens aankomt en dus kun je erop rekenen dat je collega’s en vrienden standaard 10-15 minuten later zijn. Vaak zijn sociale evenementen of netwerkborrels ook altijd tegen een uur of half zeven / zeven en dus komen de meeste mensen hier direct vanuit hun werk naar toe. En dat betekent spitsuur, en dat betekend gegarandeerd de eerste 3 metro’s niet in kunnen. Meer hierover in het volgende punt, als je nog zin hebt om verder te lezen.
 
 

 
 
 

05. Openbaar Vervoer = 7 Lagen van de Hel

Ok, om positief te beginnen (want Londen is natuurlijk nog steeds gewoon geweldig *ugh*), er gaat bijna elke minuut wel een metro, bus of trein in Londen en omgeving, dus langer wachten dan 10 minuten voor jouw nodige aansluiting komt nauwelijks voor. Niks geen bladeren op het spoor met als resultaat dat je anderhalf uur op Geldermalsen staat kapot te vriezen. 
 
MAAR.
 
Londen in de spits is een compleet ander verhaal dat je een keer zelf moet ervaren om te begrijpen waarom ik het liefste thuis werk en altijd Nick extra veel gedag zeg, omdat ik elke dag bang ben dat hij verpletterd wordt door duizenden zwetende Engelse zakenmannen. Ik heb even de cijfers niet bij de hand, maar er gaan dagelijks duizenden mensen door de straten de bussen in en door de tunnels de metro’s in onderweg naar hun werk en daar is het meeste transport op de een of andere manier niet op berekend, ook al gaat er dus bijna elke minuut een bus/trein.
 
Nick heeft de mazzel nu aan het begin van een van de lijnen te kunnen instappen, waardoor hij direct naar de tweede vertrekkende trein kan lopen en daardoor kan ZITTEN (oh man, dat is goud hier), maar voor 80% van de mensen is het gewoon duwen om binnen te komen, de arm omhoog om hopelijk iets vast te kunnen grijpen, de adem inhouden en de ogen dicht en wachten op het moment dat je bij je halte jezelf door de mensenmassa naar buiten kan lanceren. En dan ook nog even de gap mind-en, natuurlijk.
 
Ik las ooit dat reizen met de metro hier gelijk staat aan het roken van 2 sigaretten en dat zou me niets verbazen. De tunnels zijn stoffig, er lijkt nooit iets te worden schoongemaakt en er zijn gewoon veel te veel mensen om je heen. Nee, een echte baan, daar zou ik in deze stad maar niet aan beginnen, veel te vermoeiend! 
 
 

 
 
 

06. Opzij, Opzij, Opzij

In Londen heeft iedereen, altijd en overal, maar een ding:
 
HAAST.
 
Lopen op een stoep in Londen is een soort apenkooi waarbij je voeten de grond niet mogen raken (je moet over mensen heen springen, aan de kant gaan ze niet voor je) en oversteken is meer een kwestie van zo snel mogelijk tussen het verkeer doorrennen en hopen dat je niet geraakt wordt, want als je hier op de stoplichten gaat wachten, dan sta je er morgen nog. Wel even naar links kijken, of nee, naar rechts, nou ja, de andere kant in ieder geval. En over je schouder. Oh, en pas op de fietsers, want die zijn hier bijna allemaal suïcidaal, waarschijnlijk ook omdat er geen fatsoenlijke fietspaden zijn of die vaak spontaan ergens stoppen… Waar was ik?
 
Bij veel oversteekplaatsen kun je trouwens goed zien dat de mensen die ze hebben aangelegd, ze ook eigenlijk zelf nooit gebruiken, want de plek waar je begint met oversteken komt zelden uit op het punt waar je hoopt uit te komen. Of in ieder geval niet met een soort hindernisbaan in het midden. Heel vreemd, let er maar eens op. 
 
Haast is denk ik ook de reden waarom veel Londoners het liefst de binnenstad mijden, want met zoveel toeristen elke dag gaat natuurlijk alles niet zo snel. Ik kan je als bezoeker dan ook aanraden om een beetje met de massa mee te bewegen en nooit, maar dan ook NOOIT aan de linkerkant van de roltrap stil te gaan staan. Oh, en ook niet midden op straat gaan stoppen om op je kaart te kijken. Eigenlijk kun je maar het best helemaal niet stilstaan. Je hebt vast genoeg te zien nog! 
 
 

 
 

07. It’s Not Broken, It’s British

Nu we het toch over de straat hebben, wil ik het toch ook nog even hebben over de algemene kwaliteit van de wegen. Dit is misschien nog wel wat me vanaf dag één het meest gefascineerd heeft. Alles wordt hier namelijk zo slecht onderhouden, dat het haast niet te geloven is. Er is volgens mij niet echt zo’n regeling als in Nederland waar de burgers betalen voor onderhoud en omdat ze dit al honderden jaren zo doen (en ze hier niet snel dingen veranderen, omdat het misschien moderner of handiger is, hier zou ik nog een heel punt over kunnen schrijven) …hebben ze soort van besloten om er maar helemaal niets meer aan te doen. Met als gevolg dat overal de putten en scheuren in de weg zitten, de lijnen bijna overal weggesleten zijn en dat soort dingen.
 
Met de dwars over de weg hangende elektriciteitskabels en buiten de huizen hangende regenpijpen en kabels (nee, niets gaat hier ondergronds of wordt mooi weggewerkt) en alle winkels die maar aan de gevel mogen hangen waar ze zin in hebben, ziet het er hier echt af en toe een beetje als een derde wereldland uit. Sorry Londen, maar het is de waarheid. 
 
Engelsen lijken altijd gek op klussen en hun huis verbouwen, maar om iets af te maken, daar zijn ze dan weer niet zo goed in. Alles wat stuk is, daar wordt iets overheen gebouwd, iets tegenaan gezet of iets overheen gehangen en dus zie je hier de meeste huizen met vrij unieke aanbouwtjes, hoekjes, nisjes en schuurtjes waarin oma woont. En gemiddeld eenenveertig schoorstenen per gebouw, al gebruikt niemand hier sinds de Industriële revolutie meer een kachel. 
 
Maarja, zoals wij nu al steevast zeggen als we iets kapot maken: Ach, It’s not broken… it’s British!!
 
 

 
 
 

08. Service, Please

Naast haast is er nog iets dat de Engelsen altijd hebben, en dat is: juist.
 
DORST.
 
Er hoeft maar iets te gebeuren in iemand zijn leven, of het moet gevierd met een gezellige borrel in de plaatselijke pub. En als er niets te vieren is, dan is er wel ergens een gezellig pub quiz om aan mee te doen! En hier ga je nooit eerst naar huis om even te eten, je op te frissen en dan ‘de stad’ in te gaan, nope! Je gaat gelijk vanuit je werk, ongeacht wat je aan hebt of hoeveel tassen bij je draagt. De kantoorvrouwen hebben een make-up tasje en luchtje bij zich om zich een beetje aan kant te maken en dan is het de hakken aan (natuurlijk wel gympen in de tas voor de terugweg) en gaan! Eten doe je aan het eind van de avond in de vorm van een pub-maaltijd (fish & chips/burger) of bij de plaatselijke kebab-shop. 
 
Drinken gaat hier ook op een iets ander tempo dan in Nederland, nou ja, om precies te zijn in hetzelfde tempo, maar dan met glazen die twee keer zo groot zijn. En natuurlijk mag er geen schuimkraag op het bier gezien worden, want je betaalt voor een pint minstens 5 pond en dan wil je daar natuurlijk zoveel mogelijk bier voor. 
 
Drankjes en eten bestel je in de meeste restaurants (behalve als ze ‘netjes’ zijn) en pubs gewoon aan de bar. Je krijgt dan een nummertje (of de tafel heeft een nummer) en dan komen ze het meestal binnen niet al te lange tijd brengen. Ideaal. Je merk hier ook dat het personeel van veel plekken niet echt goede bedieningservaring hebben zoals je dat in Nederland ziet, en dus kun je rekenen op een glaasje per keer (wat is een dienblad?), vingers in je glas bij het vastpakken en het moeten zoeken van je bestek en saus in een bak in een of andere kast. Gelukkig hebben de meeste pubs dan ook wel weer een tapijt, dat helpt een beetje met dat huiskamer-gevoel. Helpt ook goed met het ‘gatverdamme wat meurt het hier naar oud bier’- gevoel, als je daar op zoek naar was. 
 
En als je lekker ergens ‘een terrasje wilt pakken’… dan heb je pech, want die zijn er niet. 
 
Echt ‘uitgaan’ zoals wij dat noemen gebeurt meestal alleen in het weekend, net als bij ons, met als verschil dat iedereen zich hiervoor compleet in de hysterie gooit en met de korte rokjes en nette hemdjes de deur uit gaat. Een spijkerbroek met een ‘leuk shirtje’ en gympies dames en heren, dat valt echt op hier. En nee, ook in de winter is het niet de bedoeling dat je tijdens het uitgaan een jas bij je hebt. Doe niet zo mal, koud? Waarom?
 
 

 
 

09. The Queuing-System

Praat ons niet over het correct in de rij staan. Dit is misschien wel een van de belangrijkste kerntaken van de Engelsman. Door de hele stad zijn lintjes gespannen, strepen getrokken, staan mensen met megafoons je in de juiste richting te schreeuwen, wordt bij elke roltrap gewezen op het rechts staan, zodat je dit bijna niet meer fout kunt doen. 
 
Nou ja, bijna dan, want wij konden hier in het begin natuurlijk helemaal niets van, dat achteraan aansluiten. Wij waren ooit, in onze begindagen hier, in een cafeetje in een park en samen met nog 2 andere mensen waren wij de enige klanten. De persoon voor ons ging bestellen, en wij stonden met gepaste afstand te bedenken wat we wilden, tot we aan de beurt waren. We gingen net iets zeggen, tot het vrouwtje na ons ineens naar voren ging om haar bestelling te doen. Natuurlijk, als goede Hollanders, zeiden we hier iets van (iets in de trant van ‘nee, ga maar joh, wij staan hier gewoon voor de gezelligheid’, of iets anders subtiels), waarop ze droog antwoorde: “oh, I didn’t think you were waiting… you weren’t using the queueing system correctly”. *POOF*mind.blown* 
 
Vanaf dat moment zijn wij erg gericht op het juist gebruiken van ‘the queuing system’ en zijn wij sindsdien dan ook overal aan de beurt als we dat zijn. Maar toch kunnen we het af en toe stiekem niet laten om ff ergens voor te kruipen als iemand niet oplet, of om lekker te douwen bij de bushalte. Ook beginnen we regelmatig onze eigen queue samen en kijken we hoe lang het duurt voor mensen zich, zonder te weten waarom, spontaan gaan aansluiten. Want waar moeten we anders met deze overtollige energie heen?
 

 
 
 

10. Aren’t we GREAT?

Ok, om eerlijk te zijn had ik mijn persoonlijke puntjes wel gehad in dit lijstje, maar om er een mooi rond getal van te maken voeg ik er maar iets aan toe dat Nick altijd horendol draait.
 
En dat is dat iedereen hier overal het woordje GREAT voor zet. De GREAT British Bake-off, GREAT British Canals, het GREAT British Tennis Weekend, de GREAT British Summer Getaway (a.k.a. gewoon de zomervakantie) of de GREAT British Tattoo Show (het bestaat) en dat soort dingen. Als je er op gaat letten dan hoor je dit echt overal. En ok, we begrijpen dat we in GREAT Britain wonen, maar toch. Een beetje meer ingetogen mag af en toe wel.
 
Het is hier ten slotte Nederland niet! 
 
 

 
 
 
Delen / Bewaren: